یکی از مهمترین تهدیدات این دوره، بازگشت رفتارهای مصرف گرایانه است. با اولین نشانههای بهبود بارش، فشار برخی بهرهبرداران برای افزایش سهمیه آب یا گسترش سطح زیرکشت بهویژه در محصولات پرآببر تابستانه شدت میگیرد.
بنابراین توسعه کشت های پر آب بر، منجربه گسترش اثرات خشکسالی، کاهش شدید ذخایر آبی سدها، کاهش آب ورودی به تالابها، کاهش کیفیت آب بویژه در انتهای رودخانه ها، در خطر قرار گرفتن نخیلات و گیاهان دائمی و افزایش تعارضات محلی را فراهم میسازد. در چنین شرایطی، مدیریت منابع آب باید با تکیه بر سیاستهای پیشگیرانه و با بازنگری در نظام تخصیص و توجه به احیا تالاب ها و حقابه محیط زیستی رودخانه ها از بازگشت به الگوهای پرمصرف جلوگیری کند.
واقعیت آن است که بهبود کوتاهمدت بارش، بهمعنای عبور از بحران نیست. در این مقطع، نقش رسانهها، سازمان های مردم نهاد، تصمیم سازان در آگاهیبخشی عمومی و حرکت به سوی مدیریت بهینه مصرف آب اهمیت دوچندان دارد. تنها با تداوم مدیریت علمی و پایبندی به برنامههای سازگارانه است که میتوان شدت و اثر مخرب خشکسالی را کاهش داد.
